Historien om Mågen Trond

Eg vil dela ein liden historie fra ein dag eg sko ta bussen hjem fra jobb.

Då traff eg nemligt ei kjekke dama som me va nabo av før -hu Olaug. Me satt'oss sjølsagt på siå av kverandre i bussen, det va lenge siden eg hadde snakkt med na Olaug, så me hadde rektigt så møje å snakka om.

Eg blei oppdaterte på tidligare naboars ve og vel og om livets gang på gamle tomter.
Plutseligt så ser hu på meg og seie:
"Du vett at an Trond komme te meg ennå?"
Eg må nok ha sett någe spørranes ud, for hu fortsatte:
"Ja for du huske den mågen som far din mada? Itte far din dø, har eg fortsatt å gje mågen mad, så nå kom'an te meg kver einaste dag og får sjeva."

"Håbe du ikkje har någe imot at eg kall'an for Trond altså -men eg syns det passte så godt, åsså tenke eg litt på far din kver dag då vett du" sa hu mens hu klappte meg lett på håndå.
Eg kjende at eg blei ganske rørte -eg hadde mesten glømt ud mågen hans pappa eg. Mågen som han pappa delte madpakken sin med onna byggingå av huset våres. Mågen som kretsa øve huset våres når han pappa va udi hagen og som fulgte itt'an når han sko ner te sjøen å se itte båden.
I løpet av ein ti års tid blei mågen tammare og mer og mer tillitsfoddle øvefor han pappa -og nå e det altså 17 år siden hu Olaug blei adoptivmor te mågen. Nå e det hennes terrasse han sidde på og hennes hånd han spise sjeva fra.
Ein gong ringde hu te Stavanger Museum for å hørra korr gamle måger kan ble. Det va ikkje så lett å få någe nøyaktigt svar på dette, men de visste at der i USA va registret måger som va 36 år.

Korr gammale han Trond e vett me altså ikkje sikkert -for alt eg vett feire han gjerna trettiårsdagen sin i disse dager.

Med så godt stell som han får av na Olaug e eg sikker på at han vil leva i mangen år ennå -og eg håbe inderligt at hu ein dag får oppfyllt ønske sitt om å få klapp'an forsiktigt øve fjørene.

Ein Glad GyngeHest

Se på det herrrrliga fliret!

Han har hverken man elle hale -men blidare gyngehest ska du leida lenge itte!

Den har vært i maen min sin familie i mangen år -så både han og de to eldre sysstrene hans har klatra og kløve på denne hesten oppijønå åra. Og ongane dis ittepå. Så det e gjerna ikkje så løye an e blitt någe sleden i malingå og litt stive i leddå?

 Ka tid halen fòr e der ingen som huske -gjerna va det bare naturligt håravfall ittesom årå gjekk? Neimenn om eg vett. Men gla i an -det e eg!

Ha ein knegganes fine tirsdag!

Eg Minnes

I går va det sytten år siden pappa dø. Sytten år! Korr e tiå blitt av? De seie at tiå lege addle sår. Og ja, det e nok sant -de verste sårå e vekke, men arret vil aldri forsvinna.

Det vil heller aldri minnene.


Minnene fra den kvelden for sytten år siden når pappa ikkje kom hjem fra båtturen sin. Ventingå hjemma i stuå. Uvissheden. Nervøse vandring fra vindu te vindu. Engstelige ansikter. Redselen og sjokket når eg såg presten komma inn porten vår.
Disse minnene er vonde og såre.  

Men eg har òg andre minner fra den kvelden. Minner om ein familie med møje varme og medfølelse. Samhold og trøst. Varme klemmar og medfølanes ord. Dette er goe minner.



Høststemning

Eg e veldigt gla i høsten. Eg lige de tidlige kveldane, mørknå og stormane, ja te å med regn i usannsynligt store doser lige eg -det hørre liksom med.

På synndag, i stor dose regn og friske kulingkast, kledde me oss godt og tok oss ein nyddatur. Der va'kje mangen nyddår som hang igjen på trenå, de fleste va nemligt nerblåste og gjorde innhøstingå te ein heller mark-krybanes opplevelse.

Eg e oppvokste med denne høst-tradisjonen. Har mangen goe minner fra disse barndomsturane. Som å sidda på et berg isamen med pappa og lera å knekka nyddår med ein passelige knekkestein i hånnå -det va ein heile liden kunst og mang ei nydd blei moste i lereprosessen. Kaldt va der som regel òg, då va det så godt å ha ei goe, varme pappahånd å holda i på hjemveien.

Nå nyde me fruktene itte synndagsturen. På bordet står et stort fad med herlige sjølhenta nyddår -det e høststemning og goe minner det...

Syrlige rabarbra med sukker i kastå

Rabarbra ose av sommar! Sånn vèrmessigt va det fint lide som minte om akkuratt det når eg stod der med ein flotte bunt av arten i håndå igår.
Bunten va fra an broremann og hu Sølvi, levert av vår trofaste kurèr mamma, som hadde trossa regn med kuling i kastå for å utføra oppdraget.

Gubbevaremegvel, så sure de e, sånn heilt naturell, uden sukker på!
Adle huske vel koss stas det va å få någen rabarbrastilker og ein påse med dualige mengder sukker te å dyppa i når me va små. Sukker va'kje så farligt då -det va vepsen me måtte pass oss for!

Men idag kom sommaren, og te kvelds ska me ha rabarbragrøt med sukker på! ...og sko der komma ein veps elle to så ska de ska få smaga litt de òg! 

Gule kåbbongar og andre salte skattar

Så lenge eg kan huska har eg vært i straen. Mine fem fysste leveår hadde eg neri fjeresteinane i Kalhammaren og seinare bar det avgårde på reina øyhoppingå Bru-Mosterøy-Rennesøy. 
Me hadde sjølsagt båd -heila slektå hadde båd, så kver sommarferi va me isamen med syskenbarn, onklar og tanter på Grønland og Lineholmane. For dåkkor som e litt lokalkjende så e det altså ikkje snakk om lange turane dette -men du så kjekt me hadde det! Endelause soldagar med bading, krabbefisking, solbrende armar, mågeskrik og skattajakt i fjeresteinane. Någe av det jevaste å finna va de gule kåbbongane -de lyste opp som små maiskorn i den våde sanden og det va om å gjør å finna de gulaste.
Eg har tatt vare på ein del av disse gule skattane, limt de på trekuler og har de framme som ein del av sommarpynten.

Fortsatt lige eg å gå i straen og finna skjell og ikkje minst fine steinar -eg prøve å begrensa meg, men sjøl når eg e ude å reise og anledningen byr seg så havne der som regel ein stein elle to i kofferten.

Så har du anledning -ta deg ein tur langs sjøen i sommar. Det gjør ikkje någe om der regne heller, då e det bare lettare å få øya på maiskornå! God skattajakt!

Marsipanens skjebne

Denne nydeliga skålå arva eg fra mi kjæraste farmor, den serverte hu alltid Twist oppi når me va på besøk -så heila slektå har hatt denne skålå i hendene. Eg komme nesten litt på låtten når eg ser for meg skålå sin rundgang før den endte opp på bordet med tri avlange marsipanTwist... Eg kan ha vært rundt ti-elleve år og huske at eg syns så synd på de marsipansjokoladene som ingen ville ha. Så i godhetens tjeneste og for å hedra denne taparen i Twistfamilien bestemte eg meg for å spisa ein -det va ingen nydelse, det blei med den eine gangen... Idag romme skålå min favoritt-te, og her er det ingen taperar!